Twee weken geleden hebben we mijn vriend Henny begraven. Monsieur Henri, zo noemden de inwoners van het Franse dorpje waar hij het grootste deel van het jaar woonde hem. Verbijsterend snel had kanker zijn lichaam gesloopt.
In de rouwdienst haalden zijn zonen, zus en vrienden herinneringen op aan een markant mens. Een uitbundige levensgenieter, die serieus werk maakte van het Bijbelwoord dat alles wat God geschapen heeft goed is, en dat niets daarvan verwerpelijk is, als het met dankzegging wordt aanvaard. Een bourgondische calvinist, zoals hij zichzelf noemde.
In het bevindelijk-gereformeerde milieu waarin Henny opgroeide, mocht het in een begrafenisdienst niet over de overledene gaan. En ook in ons eigen vrijgemaakte verleden had je na een rouwdienst soms nauwelijks een idee wie er eigenlijk werd begraven. Het motief? In de dienst moet niet de mens centraal staan, maar God. Maar volgens mij is dat een valse tegenstelling. Met de verhalen die we vertellen over degene die wordt begraven, eren we de God die deze man of vrouw schiep.
Zo ging het ook bij Henny’s begrafenis. De kostbare herinneringen die werden opgehaald, schetsten het beeld van een uniek mens, die er het levende bewijs van was dat God geen kopieën maakt, maar alleen originelen. Een man die zijn vrouw en (klein)kinderen intens liefhad, gemakkelijk contact legde met anderen en genoot van de Franse natuur, de croissants en de Côte Roannaise, als geschenken van God. Hij leefde van Gods genade, die in de loop van zijn leven zijn hart zachter en zijn oordeel milder maakte. In leven en sterven wist hij zich het eigendom van Jezus Christus. Het ging in de dienst over Henny en daarin ook helemaal over zijn God.
Onder Gods open hemel hebben we zijn lichaam toevertrouwd aan Gods aarde. In het geloof dat hij bij God is en eens op Gods nieuwe aarde met een vernieuwd lichaam zelfs de steilste hellingen van La Montagne Bourbonnaise op en af zal kunnen fietsen, zonder ooit moe te worden. Adieu Henri.
Column hoofdredactie OnderWeg – Ad de Boer – 8 augustus 2015