Een paar maanden voor zijn overlijden zat ik met mijn vader in de grote zaal van het verpleeghuis. Hij in zijn elektrische rolstoel, ik ernaast. Opeens citeerde hij de psalmregel: ‘Hij kan en wil en zal in nood, zelfs bij het naadren van de dood, volkomen uitkomst geven.’ En toen zei hij tot mijn schrik: ‘Kan en wil, ja, dat geloof ik. Maar zal? Dat weet ik echt niet.’
Openlijk legde mijn vader zijn twijfel op tafel: ‘Wat merk ik van God? Zal Hij me er echt doorheen helpen?’ Ik sprak toen wat vrome bezweringsformules uit en bracht het gesprek gauw op iets anders. Want met mijn vader over zijn twijfel praten vond ik moeilijk.
Kortgeleden ging het in een gesprek met onze kinderen over hún twijfels. Hoort God het eigenlijk wel, als ik bid? Houdt hij echt elk mens persoonlijk in het oog? Ook die gevluchte moeder die met haar kinderen verdrinkt in de Egeïsche zee? Wat moet ik met al die beloften dat God je ziet, je hoort, je redt?
Dit keer heb ik er niet overheen gepraat. Ik heb mijn eigen vragen en twijfels gedeeld en gezegd dat ik er soms ook niks van snap. Soms lees ik de Bijbel lees en denk ik: Is het echt waar wat hier staat? Doet God dat echt?
In de kerk praten we daar zelden over. Tijdens het zingen denken we soms: geloof ik eigenlijk wel wat ik zing? Maar dat zeggen we niet hardop. Onder een preek vol vrome waarheden ervaren we soms een diepe kloof met ons eigen leven, voelen en geloven. Maar daar praten we niet over met elkaar.
Ik zie niets in een kerk waarin we onze twijfels cultiveren en elkaar het vrijzinnige drijfzand in helpen. Maar ik verlang hartstochtelijk naar een kerk waarin we onze maskers afzetten en onze diepste vragen en twijfels met elkaar delen. Een kerk waarin ruimte is om te stamelen, te zoeken en tegen de klippen op te geloven.
De band Casting Crowns zingt: stop met de ‘stained glass masquerade’, die schijnvertoning van ‘happy plastic people’, schijnbaar standvastige gelovigen met muren om hun zwakheid. En wees het lichaam van Christus: zondaars, tobbers en twijfelaars die niet los willen komen van Jezus en daarom hun hart voor elkaar openen.
Column hoofdredactie OnderWeg – Ad de Boer – 5 maart 2016
https://www.onderwegonline.nl/6210-redactioneel-schijnvertoning