Net als in 2004 hield ik, afgewisseld door mede-directieleden bij de EO Henk Hagoort en Andries Knevel, ook in 2005 met enige regelmaat een aantal dagen een digitale blog bij. In dat digitale dagboek gaat het niet alleen over de omroep, maar ook over tal van andere aspecten van mijn leven: familie, kerk, politiek, samenleving en wereld.
Zondag 9 januari 2005
In de ochtendkerkdienst staat vanmorgen in de liederen, de gebeden en de preek de ramp in Azië centraal. Waar was God op het moment van de vernietigende vloedgolf? Gastpredikant ds. Van der Linde gaat voorbij aan de discussies over Gods hand achter de vloedgolf, en verwijst naar het woord van Jesaja: In al hun benauwdheden was ook Hij benauwd. “God bekijkt het lijden van de wereld niet vanaf zijn troon, niet via het tv-scherm om daarna weer onbewogen verder te gaan met het regeren van de wereld. Als die Indonesische vrouw haar kind dood in de armen houdt, gaat God van zijn troon af en legt Hij zijn handen op haar hoofd. Wij hebben een God met een hart, een God met tranen in de ogen”. Als bevestiging van die woorden – het is voor mij en voor veel medekerkgangers geloven en vertrouwen zonder te begrijpen! – zingen we met Lied 447 uit het Liedboek voor de Kerken dat “God licht put uit grondeloze diepte, en vreugde uit pijn maakt”.