Zondag namen we als gemeente afscheid van Wim en Marleen en hun kinderen. Jarenlang hebben ze zich in ons midden ingezet, maar de laatste tijd voelden ze zich steeds minder happy met alle veranderingen, vooral in de kerkdienst. Het enthousiasme daarover dat ze bij veel mensen zagen, ervoeren ze zelf niet. En om te voorkomen dat negatieve gevoelens de overhand krijgen en dat hun geloof gaat verschralen, worden ze nu lid van een meer behoudende, hervormde gemeente.
Zo’n afscheid doet me pijn. We gaan een mooi gezin missen dat er helemaal bij hoorde. Zoals we al eerder leden zijn kwijtgeraakt: vroeger vooral naar evangelische gemeenten, de laatste tijd meer naar behoudende kerken.
Toch doet dat me minder zeer dan vroeger. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat God ons als mensen verschillend heeft geschapen en dat je dat niet in één mal moet willen persen.
Wat de één mooi vindt in muziek en liederen, dat stoot de ander af. Waar de één opleeft van veel afwisseling in de dienst, daar wordt de ander doodmoe. Wat de één doet groeien in zijn geloof, werkt bij de ander precies omgekeerd. Zelfs de mooiste mix van oud en nieuw, van ingetogen en uitbundig kan dat niet voorkomen.
Natuurlijk moet je rekening met elkaar houden en elkaar ruimte geven. Ik ken het beeld van al die verschillende instrumenten die samen de mooiste muziek maken. En het postmoderne ‘kies een kerk die bij je past’ is me veel te ik-gericht. Maar toch, verschillen in beleving in de kerk hebben veel te maken met hoe we als mensen in elkaar zitten, met hoe God ons heeft gemaakt, met eigen smaken en gevoelens, met vijf talen van de liefde en met weet ik hoeveel talen van het geloof.
De enorme veelkleurigheid die in deze maanden uit de natuur spat, doet mij vermoeden dat God van verschillen houdt. En ondanks de ene Heer zal het ook in Gods vernieuwde schepping met ‘alle natiën, stammen en talen’ niet koekoek één zang zijn. Daarom lieten we Wim en Marleen in vrede gaan: met de bede dat hun geloof elders zal groeien en bloeien, waar dat bij ons niet meer lukte.
Column hoofdredactie OnderWeg – Ad de Boer – 27 mei 2016