De afgelopen weken heb ik op krukken gelopen vanwege een ‘zweepslag’ in mijn bovenbeen. De oorzaak was onnozel: ik liep een trap af, dacht onderaan dat ik nog één tree moest, maar bleek al op de vloer te slaan. Een gescheurde spier was het gevolg. Ik werd letterlijk op het verkeerde been gezet: ik dacht een tree te zien, maar kreeg de vloer.
Ik ben de laatste tijd vaker op het verkeerde been gezet. Je ontmoet de nieuwe LPF-staatssecretaris en verwacht iemand met een aversie tegen de publieke omroep. Maar je treft een man met een positieve grondhouding. Je ontmoet bij een familiebezoek een vriend van een van de kinderen, met een kaalgeschoren hoofd en piercings her en der, en je denkt: wat jammer, zo’n jongen uit de wereld. Maar dan hoor je zijn verhaal: hij komt uit New Delhi waar hij maanden als toegewijd christen in de drugshulpverlening heeft gewerkt; zodra hij kan, gaat hij weer terug.
Dingen zijn niet altijd wat ze lijken. We worden soms op het verkeerde been gezet. We zien een tv-presentator met een gestreepte trui die mensen oproept om hun hart aan de Heer te geven. Clichématig, komt geen meter ver, denken we. Maar een student die met zijn kornuiten het programma voor de lol heeft aangezet, ziet als in een bliksemflits zijn lege leven en komt tot bekering. We zien op televisie een vrouw zonder armen en met korte benen: mismaakt, zielig, denken we. Maar ze schildert met haar voeten en prijst haar Heiland met haar mond. We zien een vrouw die bekend is van heftige programma’s over seks, en we denken: hoe kan die nou iets goeds doen voor de EO? Maar ze blijkt wezenlijk geïnteresseerd in wat christene geloven, gegrepen door wat ze vertellen en maakt een verkondigende serie.
Ook bij God zijn de dingen vaak niet wat ze lijken. Een kruis op een heuvel. Een lijk in een graf. Maar we staan op het verkeerde been. Wat we zien, is niet de werkelijkheid. De werkelijkheid is de verlossing van de mensheid en een grote schare die niemand tellen kan. We zien een apostel zonder preekgaven, een onooglijk mannetje. En we denken: dat wordt niks, ik zou maar thuis blijven. Maar we zien als vrucht van zijn werk een groot aantal gelovigen en gemeenten: Gods kracht in zijn zwakheid.
Van tijd tot tijd zet God ons op het verkeerde been. Laat Hij zien dat Zijn wegen, werkelijkheid en werkstijl anders zijn dan de onze. Van tijd tot tijd zetten wij in EO-programma’s kijkers of luisteraars op het verkeerde been. Opdat mensen niet aanzien wat voor ogen is, maar wat daarachter ligt.
En zelf stond ik dus ook op het verkeerde been. Maar welke les ik daaruit moet leren, weet ik nog niet precies.
Directiecolumn – Visie – Ad de Boer – 30 november 2002