Honderdveertien jaar oud is ons kerkje in Voorthuizen. ’s Morgen kunnen we er niet meer in en ‘kerken’ we in een schoolgebouw. Maar ’s avonds gaat het nog. Op zondagavond 6 juni hadden we aansluitend aan de dienst voor het voor het eerst een Sing-in. In een volle kerk zongen we met zijn allen bijna het dak er af. ‘Kom nu is de tijd, aanbid Hem’. En we prezen God om zijn grootheid. ‘He is wonderfull’. En ik dacht: wat een verschil met 114 jaar geleden, toen dit kerkje werd gebouwd. Toen klonken hier zware psalmen op hele noten en diepe orgelklanken, vandaag zijn het swingende opwekkingsliederen, begeleid door een combo en handgeklap.
Maar tegelijk dacht ik: Nee, er is niet alleen maar verschil. De doorgaande lijn overheerst. Op de gevelsteen boven de kerkdeur staan woorden uit Psalm 51: ‘Een gebroken en verslagen hart zult Gij, o God, niet verachten’. Die psalm, tevens de intredetekst van de dominee van toen, ds. Willem van den Bergh, is in de jaren rond 1886 veel gezongen. En vanavond zingen we – op een heel andere wijs, maar toch – diezelfde Psalm 51. ‘Create in me a clean heart. Cast me not away from Thy presence, o Lord. And renew a right spirit within me’. En met alle verschil dat er is tussen de dominee van toen en Marijke en Jorike die nu de Sing-in leiden, is er vooral een diepe eenheid in de eerbied voor een groot en machtig God die we door Jezus Christus mogen ontmoeten.
Verschil? Ja. Maar vooral eenheid. In het belijden dat God niet ons maatje is, maar een heilig God die ons verre te boven gaat. Maar tegelijk een Vader die ons in Jezus Christus zo nabij is gekomen dat we ‘Abba, pappa’ tegen Hem mogen zeggen. ‘Geen andere naam dan de naam van Jezus’. Dat Evangelie slaat een brug tussen de kerkgangers van meer dan een eeuw geleden en de sing-inners van nu. Beide kinderen van hun tijd, jazeker, maar samen kinderen van God. Ds. Van den Bergh, die het Evangelie niet binnen de muren van de kerk hield, maar er de maatschappij mee in ging, zou het – in elk geval met zijn hart – hebben meegezongen: ‘Laat het feest zijn in de huizen. Als het onrecht buigt voor Jezus en het volk weer bidden gaat’.
Directiecolumn – Visie – Ad de Boer – 19 juni 2004